Na een heerlijk (volgens sommigen niet) ontbijt worden in we de rammelbakken van onze gastgezinnen naar de kerk gebracht. We krijgen een warm welkom van onze Oekraïense gastgezinnen en de mensen uit hun gemeente, ondanks de kou. De kerkdienst verloopt wat anders dan we gewend zijn in Nederland, maar toch is het heel duidelijk dat er over dezelfde God gepreekt wordt. De boodschap komt, door vertaling van dominee Yuriy, heel duidelijk over. De preek gaat over Zacheüs, die in een boom moest klimmen om Jezus te zien.

Na de dienst houdt Gerben een verhaal over de kerk in Nederland. Hij heeft het onder andere over muziek in de kerk. Hij zegt dat het voor ons als Nederlanders opvallend is dat er een koor in de kerk zingt. Een man uit de gemeente vraagt of dat bij ons dan niet het geval is. Het antwoord van Gerben, namelijk dat we wel koren hebben in onze gemeenten, maar dat die niet in de eredienst zingen, wordt nogal vreemd gevonden: de eredienst is toch juist HET moment om God met zingen te eren?!

’s Avonds zijn we uitgenodigd bij een soort jongerenbijeenkomst bij de kerk. Een jongen uit de groep vraagt hoe er bij ons gedacht wordt over dopen. We proberen zo goed en zo kwaad als het gaat uit te leggen dat wij vasthouden aan de kinderdoop. Er wordt wat verbaast gereageerd op onze uitleg van ‘begrepen zijn in Gods verbond, door geboorte in een christelijk gezin’. Maar als we later vertellen dat het bij ons gebruikelijk is dat je belijdenis doet wanneer je op een leeftijd komt om zelf je keuzes over bijvoorbeeld geloof, kan hij meer begrip opbrengen voor ons standpunt.

Met dit soort voorbeelden wordt het voor onze groep ook steeds duidelijker dat God echt overal is, en dat Zijn kinderen over de hele wereld verspreid zijn. Als we wat gezongen hebben, bedanken de mensen ons, omdat ze gevoeld en gemerkt hebben dat God aanwezig was, ook op deze dag.