Vandaag maken we kennis met het arme deel van de gemeenten rond Shevchenkovo. We brengen hulpgoederen om ze te helpen met hun dagelijkse voorzieningen. Daarbij ontmoeten we onder andere de familie Mutu. Meneer Mutu vertelt: “Drie jaar geleden is ons huis weggespoeld door de regen. Nu wonen we in een huurhuis, wat erg veel kost. Nu proberen we ons huis weer wat op te bouwen. “ Terwijl haar man dit vertelt, begint mevrouw Mutu te huilen. Het maakt veel indruk op ons.

Bij het laatste gezin worden we hartelijk ontvangen. Van moeder Vera krijgen we een koekje van eigen deeg: de koekjes die wij mee brengen, worden voor ons neergezet. Hier blijkt de gastvrijheid, al hebben ze bijna niets. Als we de cadeautjes aan de kinderen geven stralen hun oogjes. Dominee Yuriy vertaalt voor ons en vertelt over de situatie in dit gezin. We zingen voor het gezin het lied ‘Als een hert  dat verlangt naar water’. Over de hobbelige zandpaadjes, en tussen de kakelende ganzen door rijden we al slippend weer naar de kerk toe, waar de maaltijd al voor ons klaarstaat. Priejatnawa apetita!

's Avonds worden we door de kerkleden van Tatabunary uitgedaagd voor een oud-Hollands potje voetbal. Op onze nog door de modderige wegen bevuilde schoenen spelen we het volwassenenteam volledig van de mat, 4-1. Helaas blijkt de jeugd beter tegen ons opgewassen en verliezen we met 3-0. Maar zoals aan het begin van de avond al gezegd werd; Het is beter om te winnen in je leven dan in het voetbal!

Mieke, Annemarie en Sandra