“Jullie bezoeken vandaag het leukste project hier in Moldavië.”
Sam Swagerman vertelt ons deze morgen over de naschoolse kinderopvang in Tintereni en Bulboaca. Sam is een Nederlander die al 14 jaar in Moldavie woont. Hij geeft leiding aan projecten die te maken hebben met kinder- en vrouwenopvang. Het is erg triest wat hij ons vertelt. Verhalen over vrouwen die verkocht worden voor een bedrag dat minder is dan het bedrag dat voor een koe betaald wordt in dit land. Ook zegt hij dat de oorzaak van dit probleem niet in Moldavië ligt, maar vooral in westerse landen, omdat daar de vraag is naar vrouwen, om te werken in de prostitutie.

Ook de problemen met kinderen zijn erg groot, maar als we in het opvangcentrum zijn is daar niet veel van te merken. Blij lopen de kinderen rond, en het ontroerd ons hoe gelukkig ze zijn met klein speelgoed als ballonnen en bellenblaas. We begrijpen nu meteen wat Sam bedoelde toen hij dit project het ‘leukste project’ noemde. Het is echt gaaf om te zien dat we kinderen hier zo blij mee kunnen maken. Door dit soort dingen realiseren we ons ook veel meer hoe goed wij het in Nederland hebben. Als ze ons aan het eind nog toezingen, beseffen we dat we hen een geweldige dag hebben gegeven, waarin ze even ver verwijderd waren van hun problemen die ze thuis helaas weer zullen tegenkomen.

’s Avonds eten we in de kerk in Chisinau, waar daarna een jongerenavond gehouden wordt. Het is wat anders dan een JV-avond in Nederland, omdat deze mensen baptisten zijn, maar de boodschap is toch heel duidelijk: ons leven gaat niet in de eerste plaats om het heil van onze naaste, maar het is voor iedereen persoonlijk nodig om God in ons leven te kennen.

Na de bijeenkomst praten we nog na met de Moldavische jongeren. Het valt ons op dat de mensen in de hoofdstad goed Engels spreken. Iets waar we erg blij mee zijn, omdat het lastig is om te communiceren in de gastgezinnen. Vooral in Oekraïne was dit lastig. Ook zijn het over het algemeen jongeren die studeren aan een universiteit, dus ze krijgen veel kansen in vergelijking met jongeren op het platteland.

Als we terugrijden naar Tintereni, stopt het zingen in de bus opeens. Politia! Gelukkig blijkt het na 10 minuten mee te vallen: onze chauffeur heeft alleen wat te hard gereden. Als we na 40 minuten weer in onze gastgezinnen komen,  zijn we moe na een lange dag, maar erg blij dat we ook deze dag onze tijd weer nuttig hebben kunnen besteden.

Groeten uit een prachtig Moldavië, waar we de zon na een paar natte dagen weer zien schijnen!