Na het heerlijke ontbijt hebben we ons klaar gemaakt voor een lange reis van zo’n vijf uur richting Dupnitsa. Onderweg hebben we een kindertehuis in Vidrare bezocht. Een hele indrukwekkende en heftige ervaring. Zo zat daar bijvoorbeeld een tweeling van 21 jaar. Zij zitten daar ook al 21 jaar en groeien niet. Het lijken kinderen van 5 jaar. Je las de pijn in hun ogen. Als je contact probeerde te zoeken (bijvoorbeeld aanraken) schrokken ze en begonnen ze te huilen.

Ook hebben we een kind ontmoet die al heel wat achter de rug heeft. Hij heeft een handicap, hij sloeg zichzelf altijd tegen zijn voorhoofd. De plekken zijn nog steeds zichtbaar. Omdat hij dit deed is hij naar een kindertehuis gebracht waar ze hem een hele lange tijd hebben vastgebonden met zijn armen in zijn nek. Nu hij weer los rondloopt houd hij nog altijd zijn armen in zijn nek.
Zo was er nog een jongen vastgebonden in zijn bedje omdat hij zich zelf ook pijnigde. Hij heeft zo hard lopen rukken aan de kettingen zodat hij zijn hand heeft verminkt en deze geamputeerd moest worden.

Na het bezoek aan het kindertehuis zijn we verder gereden richting Dupnitsa. Onderweg hebben we geluncht in een wegrestaurant. Weer zijn we in de bus gestapt om verder naar het zuiden te reizen.
Toen iedereen het bord MacDonalds zag staan moest uiteraard ook hier wat gehaald worden.

Vanavond hebben we nog een kerkdienst gehad  in de kerk waar we de komende 2 dagen verblijven.
De dominee preekte over de onderlinge liefde die ons als Bulgaren en Nederlanders verbind met God. De mensen van deze gemeente waren weer even vriendelijk en hartelijk als in de andere verblijfplaatsen.
We zullen straks de doden herdenken door 2 minuten stilte te houden.
We hebben al weer zin in morgen!
We zien weer uit naar de leuke reacties. Tot morgen!!