De bus laat namelijk ook nogal lang op zich wachten. Zo leer je de cultuur meteen kennen. En als we rijden, duurt het lang. Aan Kiev komt nooit een eind als je in de file staat. En dan ben je nog maar net op weg. Na drie uur zijn we nog maar op één vierde. Gelukkig gaat het laatste gedeelte wat vlotter. Onderweg maken we ook al kennis met nieuwe manieren om je behoefte te doen. Zonder toiletpot bijvoorbeeld. En met muurtjes waar je overheen kunt kijken. Eén soort papier dient voor verschillende doeleinden.

Na acht uur hobbelen komen we aan in Zdolbuniv. Achter op schema, maar we worden opgewacht en meegetroond. Bij de gastgezinnen wacht de meesten van ons een heerlijke maaltijd. De smaak is prima, maar de tijd minder: we zitten om één uur nog aan tafel. Als we eindelijk in bed ploffen, slapen we al snel. Wat wil je ook na zo’n dag…

Zaterdag 22 oktober

Na een korte, maar heerlijke nacht en een ontbijt in het gastgezin, verzamelden we ons om 9.00 bij de kerk. We hadden elkaar gelijk al veel te vertellen, iedereen kwam met andere verhalen over zijn/haar onderkomen… De een werd vanmorgen verrast door pannenkoeken, de ander vertelde dat er speciaal voor hen een gat in de tuin was gegraven met planken eromheen, een ‘toilet’, anderen mochten op het mooiste bed slapen terwijl de gastvrouw plaatsnam in de keuken. Ze zijn in ieder geval allemaal even gastvrij, heel mooi om te zien!

Toen de groep compleet was, zijn we in een bus naar Rovno gegaan. Daar hebben we eerst het kindertehuis bezocht. Na plastic overschoentjes aangedaan te hebben, mochten we om het hoekje kijken bij de baby’s, die bijna heel de dag in hun ledikant liggen. Vervolgens brachten we even door met kinderen van 1 a 2 jaar oud, die bijna allemaal een ontwikkelingsachterstand hebben door bijvoorbeeld overmatig alcoholgebruik van de ouders. Na een tijdje buiten gespeeld te hebben met iets oudere kinderen, heeft de helft van ons even met gehandicapte kinderen doorgebracht.

De kinderen moesten gaan slapen, dus wij gingen nog even Rovno in om met de dominee als gids even de cultuur te proeven. De mensen kennen hier geen supermarkt, alle inkopen worden gedaan op de markt.

Terug in de kerk werden we gastvrij ontvangen door een groot aantal jongeren, die een maaltijd hadden bereid. We hebben samen gezongen, wat gaaf was omdat een aantal liederen van ons overeenkomen met die van ons. Ook hebben zij ons een Oekraïens lied aangeleerd, mooi, maar enorm lastig te zingen. Verder hebben we allerlei spellen gedaan met elkaar en gecommuniceerd met handen, voeten, Duits, Engels, pen en papier.

Straks wacht ons nog een maaltijd hier en een jv-avond en stiekem hopen we dat komende nacht iets langer wordt!   

(klik op foto voor vergroting)